Oruç

Olduğum yerde kıvranıyorum açlığımla
Sensizlik içimi oymuş senelerce
Benim olamayan, yalancı bir görüntüde
Tellerde ürkekçe titreyen seslerde yaşamışım seni
Yankı yaparken geçmiş, doymuş sanıyorum kendimi

Bir dokunuşta, bir bakışta saklı bütün güzelliği hayatın
Ben yaşamı unutmuş gidiyorum en ücra köşelere
Düşünceler arasında aç bilaç yaşamak için
Ne aptalca bir düşünce, çöküyorum günler uçup gittikçe
Sessizlik dudaklarımdan öpüyor usulca, kalakalıyorum

Yılarca özleminle yıprandım, orucumda yaşadım
Açlıkta keşfettim yeniden senin güzelliğini
Kaybetmeyeceğim bir şekilde sarıldım, bırakamadım
İnsandım, kaptırdım kendimi duyguların egemenliğine
Senden uzak bıraktım kendimi yıllarca

Kelimelerin şeklinde yatan gizemi bilemezdim yaşamadan
Sıcak bir yaz günü tarafından çarpıldığımı sandım
Saatlerce yürümek yıpratmıştır dedim
Duyguların ani hücumunu med cezire bağlayıverdim
Hiç geçmedi iftarın varlığı aklımdan...
Ya da sadece kendimi kandırdım avutmak için...

Tekrar yapışacaktı yakama geçmiş, biliyordum
Silkeleyecekti beni hayat tohumlarını serpmek için
Ama yığılıyordum hiç bir çaba göstermeden
Çok fazla gelmişti artık darbeler, inen bu zayıf bedene
O kadar kaptırmaya hazırken kendimi her şeye

Biliyorum, pes etmeden yeniden oruç tutacağım
Artık bu alışkanlığı bozmak yerine yaşamak daha kolay
Ağır ağır kaybolacağım belki, ama daha dolu yaşayacağım
Kaybetmenin o narin dokusu okşarken beni
Karanlık kaplayacak gündüzümü, ben korkmayacağım