İsyan

Özlenen her şey içinde o da vardı..
Adını fısıldadım, duymadı..
Zaten ne zaman duydu ki beni? Hep başkalarıyla ilgilenmekle meşguldü..
"Beyefendiiiii! Buraya da bakar mısın artık yahu?" diye haykırmak vardı.. Ama işte formalite olunca böyle şeyler de olmuyor ne yazık ki..
Yakasına yapışmak istiyordum arada sırada, sadece benim de varolduğumu hatırlatmak için..
Geri gel, gitme, demek istedim..
Sonra söylemenin manasız olduğunu farkettim: O hiç burada olmadı ki...
İçimde dönüp dolaşan manasız bir gazdan ibaret..
Her seferinde ağrı yaptı.. Her orada olduğunu farkettirdiğinde kıvrıldım yatağıma, düşüncelere boğuldum, belki düşünceler çözer bu gazı diye..
Amaçsızca boğuşmaktı gerçeklerle..

Bölüm 1
Onun gözlerini, onun yüzünü hatırlamak..
Resimleriyle karşılaşmak...
İşte sadece bu fiiller kelimelere dökülebiliyor..
Ali ata bak diye fişlere yazabildiğimiz zamanlardaki gibi..
Ama hiçbir zaman Ali'nin neler hissettiğini bilemedik..
Çünkü ilk kez at görmüş bir Ali'nin duyguları kelimelere yansıtılamayacak kadar genişti..
Dünya'daki hiçbir alfabe, hiçbir dil bunu anlatmaya yetmezdi (belki de saçmalıyorumdur, belki Japonca'da falan bir kelime vardır böyle duygular için)
Kelebekler uçuştu da falan da filan da..
Bunlar yalan tabirler.. Sadece yakınına gelebilmiş benzetmeler..
Ama asla tamamıyla anlatamamışlardır..

Bölüm 21

Bölüm 1-21 arasını anlatacak kelimeler bulamadık...

Küfrediyorum.. Küfürler kusar gibi akıyor ağzımdan.. Çok kaba bir gösteri..
Ama artık kendimi tutamıyorum veya tutmak istemiyorum..
Artık canıma tak etmiş...
O duyguyu arıyorum..
Adını ağzıma almaya korktuğum o üç harfli lanet...